Περί Heavy Metal. Και περί Μασονείας.

Έχει πλακώσει γαμιώντας απίστευτη δουλειά τον τελευταίο καιρό, σε σημείο εξευτελιστικό, αλλά ευτυχώς μένει έστω και λίγος, ελάχιστος χρόνος για να νιώσουμε έφηβοι. Ο οποίος χρόνος κατά συνέπεια μειώνεται συνεχώς, και έτσι, επειδή όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων στην ζωή, έχουν σχεδόν εκλείψει και οι δημοσιεύσεις στο blog.

Σε μία πρόσφατη συνάντηση μου με έναν καλό, αδερφικό φίλο, συζητούσαμε το εξής:

-Ρε μαλάκα, πόσα μαγαζιά ναούμ υπάρχουν στην πόλη που παίζουν χέβυ μέταλ, έστω και λίγο?

-Που να ξέρω ρε, θες να κάτσουμε να τα βγάλουμε έξω και να τα μετρήσουμε?

Ε και τα μετρήσαμε. Το σύνολο, 27. Μέσα σε αυτά και καφέ, παρακμάρες, ρετσινάδικα, όλα ρε παιδί μου.

Μέτα πήγαμε να μετρήσουμε τα μαγαζιά που παίζουν αυτά που ακούμε, πιστεύω πως αν μας έκοβαν και 2-3 δάχτυλα από το κάθε χέρι, πάλι μέσα θα ήμασταν.

«Μα, σχεδόν 2 εκατομμύρια πόλη»

«Μα, ο πλουραλισμός»

«Μα, σκατά»

Ξεκίνησε λοιπόν μία πολύ καλή και επ(ο)ικοδομητική κουβέντα, η οποία θα εξηγούσε την πανελλήνια χέβυ μέταλ δικτατορία στο ροκ.

Η χούντα, προφανώς και γάμησε την Ελλάδα σε όλα τα επίπεδα-οι μόνοι που θα έπρεπε να πίνουν νερό στο όνομα του Παπαδόπουλου (ή μήπως δεν πίνουν σύμφωνα με πολλών τα πολιτικά πιστεύω? Χοχοχο-àΣωκράτης Κόκκαλης Μοde on)- και δεν θα μπορούσε να λείψει από τα ανελέητα γαμήσια της χούντας και η μουσική εξέλιξη. Εμείς θα ασχοληθούμε εδώ, συγκεκριμένα, με το ροκ.

Έτσι λοιπόν, από το 1967 έως το 1974, η χώρα ήταν σε μουσικό (εκτός των άλλων) σκοτάδι. Στην εποχή της Μεταπολίτευσης, ο κόσμος ήταν ακόμα σφιγμένος για πολλά χρόνια, υπήρχε ακόμα μπατσοκρατία (γιατί καλέ, πότε έφυγε;), και οι εποχή ήταν πολλή περίεργη, η ενημέρωση ελάχιστη. Με τα χίλια ζόρια, το 1979-80, ο έλληνας αρχίζει να έρχεται σε επαφή με τον έξω κόσμο, και τις συνήθειες του.

Ο έλληνας έχασε το flower power κίνημα, έχασε το progressive/art rock  κίνημα, έχασε την έκρηξη του punk, και βρέθηκε, ακριβώς μετά τους Rolling Stones, με τηλεμεταφορά, στο heavy metal, του οποίου η έκρηξη είχε έρθει.

Τότε λοιπόν, στις αρχές των 80ς, κάποιοι, όπως π.χ. ο Κουτουβός, θεώρησαν πως θα ήταν καλό να δημιουργήσουν ένα περιοδικό (Heavy Metal και μετέπειτα Metal Hammer), όχι φυσικά για την ψυχή της μάνας τους, αλλά για 2 πολύ σημαντικά πράγματα: το χρήμα, και την λεζάντα.

Το ροκ ταυτίστηκε ΑΥΤΟΜΑΤΑ με το heavy metal, οι ορδές των μεταλλάδων που γεννιόντουσαν ήταν άπειρες, όμως αυτό από μόνο του, δεν έφτανε στους δημιουργούς αυτής της προσπάθειας. Το ήξεραν πως κάποια στιγμή το κίνημα αυτό θα ξεφτούσε, είτε επειδή θα έβγαινε κάτι άλλο στο προσκήνιο, είτε επειδή η καλλιτεχνική παρακμή (που κάποια στιγμή έρχεται για όλες τις μπάντες) θα οδηγούσε στην απαξίωση. Αλλά όλες αυτές οι ορδές, που αυξάνονταν συνεχώς, έπρεπε να διατηρηθούν. Εκεί λοιπόν έρχεται η μαγική λέξη:
Φανατισμός
.

Φανάτισαν τον κόσμο που άκουγε χέβυ μέταλ με τον ίδιο τρόπο που ο Μπούζας φανάτιζε (εμάς) τα ΠΑΟΚια την δεκαετία του 70, απέναντι στον «κακό» Ολυμπιακό (το μεγαλύτερο παραμύθι ever αν θέλετε την άποψη μου, μιλάμε για 2 κατά βάση λαϊκές και παρόμοιες σε ιδιοσυγκρασία ομάδες. Πιο σωστά θα ήταν να γινόταν αυτό απέναντι στον Παναθηναικό ή την Αεκ, αλλά δεν αποτελεί θέμα συζήτησης γαμώ τον θεούλη!). Έτσι λοιπόν, ο φανατισμός οδηγούσε και σε ακραίες κινήσεις. Αυτές στην αρχή περιελάμβαναν ξυλοδαρμούς αλλόθρησκων (καρεκλάδες, ροκαμπιλάδες κτλ), μετέπειτα έγιναν διασυρμός και εξευτελισμός, και στο τέλος η πλήρης απαξίωση.

Οι φίλοι μεταλλάδες είχαν βρεί την ουσία στον απόλυτο φανατισμό, και την απόλυτη εχθρότητα απέναντι σε άλλα μουσικά είδη, και την εξέφραζαν με κάθε τρόπο. Αυτό όμως πως και γιατί ξεκίνησε?

Και η απάντηση είναι μία.Mα φυσικά, από ένα περιοδικό όπως το Μetal Hammer. Πρώτα με άτομα σαν τον Πρασούλα (που δεν ήταν ΚΑΘΟΛΟΥ γραφικά, εξυπηρετούσαν σκοπούς και τελικά τους πέτυχαν) ο οποίος ανέφερε ως «αδερφές» τους punks, ως «απόγονους αράπηδων» τους rappers, ως ότι ρατσιστική και φασιστική μαλακία μπορεί να βάλει κανείς στο μυαλό του. Οι κόντρες μεγάλωναν σε σημείο αηδίας, και κατέληγαν σε καταστάσεις όπως ο πετροβολισμός των Prodigy και των οπαδών τους, «είναι πουτάνες των ρεηβάδων οι μάνες» κτλ.

Μετά, ανέλαβαν άλλοι στο Hammer να προωθήσουν την ύπουλη, και φασιστική νοοτροπία. «Εμείς παιδιά από ΕΔΩ έτσι? Όχι με τους άλλους, εμείς είμαστε τα εκλεκτά λίκνα της κοινωνίας. Όχι, όχι, μην κολλάτε με αυτούς, εμείς από ΕΔΩ». Όπως χειραγωγούνται τα πρόβατα σε ένα μαντρί (μπεεε). Μέσω του φανατισμού, του μουσικού πογκρόμ, ήρθε και η κυριαρχία, φυσικό και επόμενο ήταν. Επίσης, το 90% και βάλε των ατόμων που είναι σε άλλες μουσικές φάσεις (όπως το hardcore, το punk, ακόμα και ο ανεξάρτητος ήχος) ξεκίνησαν από το heavy metal, αυτή ήταν η πρώτη  επαφή που είχαν με το ροκ, και φυσικά δεν το συζητάω καν τι σκατά έφαγαν από την στιγμή που «απαρνήθηκαν το ιερό ατσάλι».

Πάντως, έχει πλάκα αν σκεφτεί κανείς πόσο γαμημένα εύκολα χειραγωγούν τον κόσμο τους, ο οποίος κόσμος τους, αποζητάει έναν Ηγέτη ( Der Fuhrer μανάρια μου), είτε είναι αυτός μουσικός, είτε μπάντα, είτε εκφράζεται με την μορφή ενός γραφιά. Και εξηγούμαι, στο περί χειραγώγησης. Όσοι ζήσαμε στα 90ς (γιατί δεν είμαστε τίποτα τζόβενα…) θυμόμαστε τους Pantera (που παρεπιπτόντως, είναι ΕΜΕΤΙΚΗ μπάντα) να τρώνε φουλ σκατά από τις φυλλάδες τους. «Ραπ μέταλ του κώλου», «Αυτό δεν είναι χέβυ μέταλ» κτλ κτλ. Το ίδιο και οι μεταλλάδες τότε, κράξιμο στο φούλ, όπως ακριβώς τους προέτρεπε ο Τύπος τους.

Έλα όμως που η πιο ιστορική κωλοτούμπα έγινε μετά. Γύρω στα τέλη 90ς, αρχές 00ς, άρχισε η σταυροφορία υπέρ των Pantera από το metal hammer. Αποτέλεσμα? Στην Ελλάδα, αυτήν την στιγμή, θεωρούνται ως μία από τις πιο κλασσικές heavy metal μπάντες (με την εξαίρεση των τρου μεταλλάδων για τους οποίους οτιδήποτε πιο νεωτεριστικό των Manowar είναι προς αποφυγή). Θα μου πείς εσύ μετά για σωστή χειραγώγηση, αστείε!

Επιστρέφοντας στον φανατισμό, δεν είναι μόνο ότι εχθρεύονται ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ είναι «αποδεκτό» (από ποιους? Με ποιόν τρόπο? Και ποιος έκανε π.χ. το progressive rock των 70ς αποδεκτό στους μεταλλάδες? Έλα ντε..), αλλά και αυτούς που είναι ΜΗ ΑΠΟΔΕΚΤΟΙ λόγω ΚΑΘΑΡΑ εμφάνισης και μουσικών ακουσμάτων. 35 χρονών μαντράχαλος ο άλλος να σε στραβοκοιτάει με την γκόμενα του ντουέτο επειδής ξέρω γώ φοράς μπλούζα Screeching Weasel, ενώ μπορεί-και ΣΙΓΟΥΡΑ- έχετε άλλα 1303930843 κοινά και κοινές ασχολίες.

Σε πρόσφατη κουβέντα μου, με μεταλλά, παλικάρι στην ηλικία μου, που όμως έχει στην κυριολεξία ΦΤΥΣΕΙ την φάση τους, μου είπε το εξής… «Μαλάκα μου, τι χαζός που ήμουν κάποτε…μου είχαν περάσει με το ζόρι ότι δεν πρέπει να ακούς punk, γιατί ο ΣΩΣΤΟΣ ΜΕΤΑΛΛΑΣ δεν το κάνει αυτό….ε άντε να δώ όλους αυτούς τους σκληρούς ρε φίλε, να κράζουν Zeke  και Revolvers που έχω καψούρα, και να λιποθυμήσω από τα γέλια. Και σε ευχαριστώ ρε μαλάκα που με ανέχθηκες με τα κολλήματα μου, γιατί ευτυχώς μου τα έβγαλες…»

Για πρώτη, μοναδική, και τελευταία φορά, αυτό θα είναι το ΣΟΒΑΡΟ ποστ του blog, για αυτό και πρέπει να δηλώσω, πως δεν εχθρεύομαι το heavy metal σαν μουσική, αλλά τους μεταλλάδες. Για την ακρίβεια, κάποιους τους σιχαίνομαι, κάποιους τους λυπάμαι, και ελάχιστους, αυτούς που δεν φοβήθηκαν να πουν την ΑΠΟΨΑΡΑ ΤΟΥΣ κόντρα σε κάποια δεδομένα, τους σέβομαι.

Καταλήγοντας όμως, γιατί αρκετά το λούσαμε[1], θα αναφερθώ σε ένα ακόμα παράδειγμα για να δείξω την Μασονία  μέσα από το heavy metal.

Έχουμε και λέμε λοιπόν…ένα παλικάρι, έχει φτιάξει, ένα fan club, για μία πολύ μεγάλη, και ιστορική μπάντα του punk. Με αγάπη, με μεράκι, μα κυρίως αφιλοκερδώς. Η αγάπη του φαίνεται, και το κάνει χωρίς ποτέ μα ποτέ να έχει πειράξει κανέναν, να έχει προσβάλλει κανέναν, χωρίς φανατισμούς, χωρίς πρόλογο της πουτσάρας, χωρίς «είμαστε εμείς αυτοί που γαμάμε, οι υπόλοιποι είναι φλώροι». Τα μηνύματα που έχει δεχθεί, οι απειλές που έχει δεχθεί, τα έχω δεί με τα μάτια μου. Απειλές οι οποίες ξεκινάνε από πολιτικό επίπεδο (βρε βρε…..), μέχρι απειλές του στυλ «γαμώ το  punk σου, αν σε βρούμε θα σε θάψουμε», μέχρι ειρωνείες σε στυλ «έλα μωρέ γαμώ τα πρεζάκια που ακούς». Αυτό φυσικά και τον έχει στεναχωρέσει, αλλά δεν τον έχει λυγίσει, στην τελική ρε φίλε, δεν κάνει κανένα έγκλημα! Έφτιαξε ένα fan club για την πιο αγαπημένη του μπάντα, το οποίο και είχε τεράστια αποδοχή, μάζεψε κόσμο, διοργάνωσε πάρτυ, αλλά πω-πω! Δεν ήταν metal! Στον σταυρό τον πούστη, το λοφίο του και γρήγορα στον Γολγοθά γιατί αύριο θα έχει συννεφιά. Οι απειλές, προέρχονται από άτομα που ποικίλουν σε ηλικία (από πιτσιρικάδες μέχρι 45αρηδες), είναι άφθονες σε αριθμό, και ποικίλουν και σε στυλ, αλλά όλα μα όλα τα άτομα έχουν ένα γαμημένο κοινό: είναι άρρωστοι μεταλλάδες. Το οποίο με οδηγεί να σκεφτώ κάτι: Ποιος ο λόγος να επιτεθείς έτσι σε κάποιον, ο οποίος ρε συ, δεν σου χεί κάνει κάτι? Και συγκεκριμένα, δεν τον ξέρεις ΚΑΝ!

Ε λοιπόν, η απάντηση είμαι μία…πολύ απλά επιτίθενται σε ότι τους χαλάει την όμορφη μαγιά, το μείγμα που έχουν φτιάξει αυτά τα χρόνια. Επιτίθενται σε οτιδήποτε είναι ροκ με την ευρεία έννοια, αλλά δεν είναι heavy metal. Γιατί όμως το κάνουν αυτό? Και πως τους μπήκε το μικρόβιο?

Το γιατί απαντήθηκε πιο πάνω, χαλάει ρε παιδί μου την μαγιά…αν ένας πιτσιρικάς έρθει σε επαφή με αυτό το πράγμα, ίσως να χάσουν ακόμα έναν πιστό μεταλλά. Ίσως αυτός ο πιτσιρικάς, να γουστάρει τόσο, και να γουστάρουν και οι φίλοι του, και άλλος χαμένος κόσμος. Καλά άντε, να έχουν καούρα για τον χαμένο κόσμο τα «κεφάλια» του μεταλ και οι μεταλοπατέρες, να πω εντάξει. Αλλά και οι οπαδοί? Τι στο διάολο? Μισθό τους κόβουν? Υπάλληλοι και έτσι?

Μα αυτό είναι και το μεγαλύτερο κατόρθωμα ουσιαστικά αυτών που κινούν τα νήματα! Να φανατίσουν σε τέτοιο βαθμό, και τόσο πολύ κόσμο, που  να έχουν τον δικό τους προσωπικό στρατό, αιώνιας υπεράσπισης του heavy metal. Και το έχουν καταφέρει, φυσικά, τα γεγονότα μιλάμε από μόνα τους.

Οι σχέσεις τους λοιπόν, εκφράζονται στο παρακάτω σχεδιάγραμμα, απλά και κατανοητά:

Προσέξτε το αμφίδρομο της υπόθεσης στην δεύτερη σχέση, και το μονόδρομο στην πρώτη-μουαχ. Φανατίζω και πετάω, και είμαι κεφάτη  ψωνίζω από του Ζαχαρόπουλου. Όταν γεμίζεις τον κόσμο δηλητήριο, πουλάει και ο έμπορας την πραμάτεια του πιο γλυκά, είσαι εσύ και ευχαριστημένος (μα και κυρίως ξεκούραστος-δεν θέλεις πολλή προσπάθεια), και τα προβατάκια ικανοποιημένα.

Όπως και να έχει, αυτή η κατάσταση επικρατεί μόνο στην Ελλάδα. Υπάρχει ελπίδα λοιπόν, μόνο που βρίσκεται στο εξωτερικό. Το μόνο πάντως που μπορώ να ευχηθώ σε όλους αυτούς, είναι καλή τύχη και καλή δύναμη τώρα που σφίγγουν οι κώλοι, και το ΚΑΥΤΟ ΑΤΣΑΛΙ δεν θα αρκεί για να τους βγάλει από την καθημερινή μιζέρια τους.

“H συγγραφή του κειμένου έγινε κάτω από τους ήχους των The Plugz ,και συγκεκριμένα του Βetter Luck lp”

---

[1] Copyright: Γνωστός μεταλοπατέρας

Κράξιμο iζ μπιγκ μπιζνεςς

Δεν θα πω ψέμματα, ήμουν αναγνώστης του blog http://faeenamalaka.blogspot.com/.
Στις αρχές του, η καφρίλα και το καριολίκι (διαμέσου της πίκρας που είχε μέσα του) που έβγαζε, ήταν κάτι πολύ γλυκό για τα ματάκια μου τα αμυγδαλωτά-σαν σκυλάκι κόκερ ένα πράμα.

Ο κυρ Mikeius όμως, από τότε που ξεκίνησε τα 3λεπτα βιντεάκια με χιούμορ επιπέδου 1ου έτους Πανεπιστημίου (1 σκάλα πάνω από Σεφερλή και 2 κάτω από Χριστόδουλο), δεν άργησε όχι μόνο να μας ξενερώσει κάργα, αλλά να μας γίνει και ιδιαιτέρως αντιπαθής(=ΠΟΥΣΤΑΡΑΣ).

Τα φαινόμενα, δείχνουν πως κάθε μέρα, σκέφτεται όλο και πιο πολύ πως θα φάει την θέση του γυαλάκια, του Κανάκη, ή του Σερβετά, και θα κάνει το δικό του "Πάνω απ' όλα ο Mikeius", αυτός ο ιζνογκουντισμός του λοιπόν, τον έχει βάλει σε μία ελεεινή διαδικασία να γράφει, να  βιντεοσκοπεί, απλά για να υπάρχει.

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς, πως ο mikeius είναι ένας no-lifer, χωρίς φίλους, γκόμενα,γνωστούς, στην αληθινή του ζωή. Tα likes στο Facebook και τα "συνέχισε ΜΑΝ, τα σπας ΜΑΝ", του δίνουν κάθε μέρα δύναμη γιατί πολύ απλά πιστοποιούν την αξία της ύπαρξης του στο μυαλό του, μία ύπαρξη που απλά για όλους εμάς θα ήταν ο "άλλος ένας μαλάκας στο μπαρ".

Ο στρατός σίγουρα του γάμησε την έμπνευση, την ψυχολογία-αλλά φυσικά η "επαναστατικότητα" του Mikeus βρίσκεται στο επίπεδο "αφού σου είπα ρε μαμά, δεν θέλω φασολάκια σήμερα, θέλω μπριζόλα". Δεν θα μπορούσα να περιμένω από έναν σαν τον Mikieus να αντιδράσει ποτέ, δεν θα αντιδράσει ποτέ και σε τίποτα, και όχι επειδή είναι άψυχος, αλλά γιατί είναι χέσταρος.

Είμαι 100% σίγουρος πως οι ιστορίες του στυλ "Πήγα στην ΔΕΗ, με κοίταξε στραβά η σκατογαμιόλα και εγώ τις είπα πως θα της γαμήσω μέχρι και τα αυτιά με τον πουτσαβόα μου που απλώνεται σε 8 σημεία αφού μπεί στον κώλο της" μεταφράζεται σε "Σας ευχαριστώ για την εξυπηρέτηση σας, καλή σας μέρα".

Mikeius, δεν είναι ούτε επαναστατικό (γιατί το παίζεις έτσι), ούτε αντιδραστικό (εδώ και αν το παίζεις έτσι...) να συμφωνούν όλοι μαζί σου, να σου λένε "πέστα Mikeius!Έτσι είναι!". Είσαι απλά, ένα ακόμα γλειώδες, ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ, το οποίο αποζητά την αποδοχή,ψοφάει για αναγνώριση, και κυρίως, θέλει μέσα στο μυαλό του να νιώθει ηγέτης.

Παράτα επίσης τα όνειρα (που σίγουρα κάνεις), για τηλεοπτική καριέρα, μιας και ούτε όμορφος είσαι (λογικά-κανείς μας δεν είναι ΤΟΣΟ όμορφος), ούτε έξυπνος (με το να κανονίζεις ατάκες δεν γαμάς έυκολα), ούτε καν τσαχπίνης. Ένας παπαράκος είσαι, όπως όλοι μας, με την διαφορά ότι εσύ προσπαθείς με νύχια και με δόντια να ξεχωρίσεις από την μάζα. Δεν το έχεις όμως, δέξου το.

Κατά τα άλλα, καλά σε γαμάει το e.r. μωρή ψωλοχυμένη πουτανάρα.

Περί ΡΟΚ.Kαι περί κουλτούρας.

Ας κάνουμε ένα διάλειμμα από την καθημερινή, στατική μας καφρίλα, και ας μιλήσουμε για το "Ροκ" και τα παράγωγα του, και την κάκιστη χρήση τους στο μπουρδέλο που ονομάζεται Γιουνανιστάν.
Σπάζομαι, και σπάζομαι άσχημα, όταν μαθαίνω για ένα μαγαζί, "έλα μαλάκα, ροκάδικο είναι, έλα να πάμε μία βόλτα". Και σκάς μέσα, και αρχίδια ροκάδικο, μεταλλάδικο του κερατά.
Στο fb του όμως, ονομάζεται "Πρηξμαιπουτς ΡΟΚ μπαρ"  και συνοδεύεται από χαρακτηρισμούς όπως "δε ροκ μπαρ οφ δε ταουν" και λοιπές αρχιδιές.
Αυτό το καπέλωμα που έκαναν οι μεταλλάδες στο ροκ, δεν το κατάλαβα ποτέ.Ή μάλλον, μου φαινόταν εντελώς προβοκατόρικο.Σαν να ντρέπονται ρε παιδί μου, να βάλουν σημαία ότι ξερεις "εδω ειναι ΜΕΤΑΛ με όλα του τα πολυακόρεστα, όλες τις τσιρίδες, τις ψωλές και το αχνιστό ατσαλάκι", έπεφτε το βάφτισμα ότι "εδώ είμαστε ΡΟΚ" μήπως και τσιμπήσουν και κανέναν ξέμπαρκο, κανέναν που ακούει την λέξη "μέταλ" και φέυγει είτε τρέχοντας(αν ακόμα σοκάρεται από μίζερους μαλλιαμούσιες), είτε γελώντας(αν γνωρίζει τέτοιους μαλλιαμούσιες).
Δηλαδή για να καταλάβω, αν πάω εγώ σε ένα τέτοιο μαγαζί και πω τον dj "Γειά χαρά ΑΔΕΡΦΕ, έχεις μήπως να βάλεις κάτι από Sonics??" θα μου απαντήσει ναι ή όχι ότι "ξέρεις ΜΑΝ, το μαγαζί παίζει μεταλ" "Ναι, μα λέτε ότι είναι ΡΟΚ μπαρ, είναι δηλαδή πιο ροκ ο κάθε χλιμίτζουρας από μία από τις πιό κλασσικές ροκ μπάντες εβερ?" "....."-------------------> όλα αυτά βεβαίως στην καλύτερη περίπτωση που ο εν λόγω dj (δημοσιοσχετίστικη πλέον θέση, αν έχεις φορτωμενο σκληρο 500gb και μπόλικη σούπα σε κατσαρόλες έγινες κιόλας) γνωρίζει/έχει ακουστά τους Sonics.Ή τους Fleshtones.Έστω τους Velvet Underground, δεν γίνεται, δεν μπορεί!
Και συνεχίζοντας, ακούς εκφράσεις όπως "Rock on αδερφέ!", "Ροκ ή τίποτα ρε μάγκα!"....πες "Μέταλ και τα μυαλά στα σιρκουί", τι είναι αυτό που σε χαλάει ρε παιδί μου, ντρέπεσαι που ακούς μέταλ ή είναι ότι θέλεις να καπελώσεις μία ολόκληρη κουλτούρα που είναι ξεχωριστή (θες δεν θες) από αυτή του μέταλ?
Ακόμα χειρότερα, εκφράσεις όπως "ολα είναι rock n roll"- ε όχι ρε μαλάκα, δεν είναι όλα ροκ εν ρολ.Ροκ εν ρολ είναι ο Chuck berry, είναι οι Stray cats, είναι οι Cramps, δεν είναι ούτε οι σκατοποζεριές σου (=το ανάλογο του λαικοποπ, ούτε ΚΑΝ σκυλάδικο, στην Αμερικη), δεν είναι οι μαλακίες που παίζει ο bon jovi, δεν είναι το black metal που ακους, φυσικά δεν είναι το death metal, και το μεγαλύτερο μέρος του heavy metal δεν έχει ούτε ΙΧΝΟΣ rock n roll. Ποιός ο λόγος λοιπόν να αναφερθείς σε αυτά που παίζεις ως "ροκ εν ρολ??" Τι σκατά, γιατί είναι τόσο ενοχικοί οι μεταλλάδες?Πες "ολα είναι ΜΕΤΑΛ" αφου έτσι και αλλιώς, αυτα που ακούς, μέταλ είναι.

Θυμάμαι, ήμουν πιτσιρικάς, πριν καμιά δωδεκαετία, είχε ένα μεταλ πάρτυ σε ένα μαγαζί-μέταλ όμως έτσι?- και διαφημιζόταν από το ραδιόφωνο ως το "ΡΟΚ ΕΝ ΡΟΛ ΠΑΡΤΥ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ".Σκάει ένας γνωστος μου ροκαμπιλάς (μεγάλος αλογομούρης, του χουν φάει την ζωή τα φρουτάκια και η πρέφα), και τον βλέπω σεκλετιασμένο. "Τι έγινε ρε μλκ, γιατι μούτρα μέχρι το πάτωμα??" " ε τι να σου λέω τώρα ρε μαλάκα, άκουγα ροκ εν ρολ παρτυ και ειπα θα έχει κανένα κουμάντο με Meteors, με κάνα Cochran να ρίξουμε κανέναν χορό,έβαλα την χτένα στην τσέπη, και πήγα.Μπουκάρω μέσα, ακούω κάτι που βαρούσε-μπά λάθος θα έχω κάνει, ας κάτσουμε κανένα μισάωρο μηπως και αλλάξει κάτι.Μπαίνει ενα Motorhead και λεω πως είμαστε σε καλό δρόμο.Μετά σκάνε κάτι ντεθμπλακ δεν ξέρω και πως και τι, τσιμπάω το dj και τον ρωτάω γιατί το κάνει αυτο.Ε μου απαντάει πως όλα είναι ροκ εν ρολ.Ε κάπου εκεί κατάλαβα πως δεν ακούω ροκ εν ρολ ρε παιδί μου, ακούω γιαπωνέζικη τζαζ σαμπλαρισμένη απο τον Τσιλιχρήστο(στα φορτε του τότε έτσι??) και πήρα τα μπούλα μου γιατι έπαιζε και ο Ηρακλής την επόμενη μέρα και δεν ήθελα να χάσω άλλη μία ιστορική βραδυά στο Καυτατζόγλειο".

Φυσικά και στα site, τα ίδια σκατά.Ονομασίες όπως rockmydick.gr, rockonbrothers.gr, μπαίνεις να δείς μία είδηση και διαβάζεις για το πώς χάλασε  το πιστολάκι του Rob Halford το 1970, και αν κατουράει ανάποδα ο Phil Anselmo.Τρελές ροκιές δηλαδή."Φιλλλλλαράκι, ελλάδα είσαι, εδώ το ροκ είναι συνυφασμένο με το metal". Όχι ρε συ, δεν είναι,εσείς το κάνατε με το καπέλωμα σας.
Ντάξει,βασικά το χειρότερο είναι ότι κάποιοι με το ζόρι πάνε να μας πείσουν πως το αληθινό ροκ του 80 είναι το a.o.r και το λεγόμενο melodic rock.Μαλακίες ολκής λέω εγώ, το "ροκ" της νοικοκυράς με το τσεμπέρι που χαιδεύεται μονο με την σκέψη του Μαικλ Μπολτον ή της ευτυχισμένης Αμερικάνικης οικογένειας ενώ τρώει το πρωινό της. Ακίνδυνο, άνευρο, αδιάφορο, απευθύνεται στα γνωστά ξενέρωτα μουλάρια που θα ήθελαν να γίνουν γιάππηδες αλλά δεν μπορούν, και ονειροπολούν μέσω αυτής της μουσικής πουστιάς.Αλλά εδώ σε λίγο θα μας πουν ότι ο μεγαλύτερος ηθοποιός που βγήκε το 80 ήταν ο Ντον Τζόνσον, τι ψάχνεις...



Ο Έλληνας είναι ένας ignorant κάφρος, αυτό είναι δεδομένο.Βαφτίζει όπως και όποτε μπορεί οτιδήποτε του κάνει κέφι, αρκεί να ακουστεί καλά στα αυτιά του και κυρίως στα αυτιά των άλλων.Και όλα αυτά, συνδυαζόμενα με την τερατώδη του άγνοια. Σε όλους τους κύκλους γίνεται αυτό.Οι τρανσάδες, χαλαρά τραβάνε τα ίδια.Για αυτούς που ακούγαν συνειδητοποιημένα techno στις αρχές του 90, δεν το συζητάω, αυτοι έτρωγαν στην μάπα τον κάθε άσχετο που άκουγε euro dance και δήλωνε ότι είναι φανατικός οπαδός της techno. Στην "κουλτούρα"(η οποία στην πόλη μου ευτυχώς αυτοπεριορίζεται στο στενό από Ζεύξιδος έως Ικτίνου), έχεις τον κάθε ένα να δηλώνει ΟΤΙ θέλει, χωρίς φυσικά να έχει ψάξει στο ελάχιστο τι σημαίνει να είσαι λάτρης του εξπρεσσιονισμού, του μινιμαλισμού(και πως να είσαι μάνα μου όταν φοράς στα χέρια σου μισό κιλό αλυσίδες γύφτικες που βαράνε σαν τις καμπάνες της πλατείας Duomo), η περσυνή μουσική μόδα εκεί είναι μπανάλ, αλλά όλοι πηγαίνουμε να δούμε λάιβ σαν τα καλά πρόβατα τους James ή τον Moby-έτσι είναι, οι "ανεξάρτητες ρίζες μας" και ο σκεπτόμενος τρόπος ζωής μας στέλνουν κατευθείαν στην αγκαλιά του Tim Booth, να τραγουδάμε όλοι μαζί, αδερφομένοι,This bed is on fire.Το κάναμε και το ροκ χρέος μας για φέτος, το μάθαν όλοι οι φίλοι μας, οπότε δεν έχει πόρτα στα κουλτουροστέκια.Α ναι, έρχεται και το καλοκαίρι, το must  της Αμοργού, της Ικαρίας και της Ιου είναι δεδομένο-που αλλού θα μπορέσεις να ξεκουράσεις καλέ αυτό το ανήσυχο πνεύμα?Στις ήρεμες, οικογενειακές,γραφικές παραλίες π.χ της Θάσου?Τσκ-τσκ-τσκ,τρέ μπανάλ και μικροαστικά μην σου πω μανάρι μου."Καλέ συ Δώρα, ο φίλος σου είναι ΠΟΛΥ ΚΑΓΚΟΥΡΑΣ" "καλέ συ κυρα-γαμιόλα έχεις τόσες τρίχες στο χέρι όσες ο Μαλιούφας και περνιέσαι και για καυλόμουνο".

Αυτή η χώρα παίρνει τα σκατά που της αξίζουν, και είμαι πολύ περήφανος, που από μικρό παιδί σχεδόν, δεν είχα κανένα αίσθημα αγάπης προς την πατρίδα(και οποιαδήποτε άλλη).Γιατί απλούστατα, αυτό πλέον μετατρέπει σε πιο εύκολη την φυγή μου(μας) από την χώρα, σύντομα.Έχεις νιώσει ποτέ, γυρνώντας από μία χώρα που σου αρέσει, του εξωτερικού, να παθαίνεις κατάθλιψη πατώντας και μόνο το πόδι σου στην χώρα που γέννησε την φέτα?Εγώ ναι, πάντα.Θα μας λείψει ο τεράστιος ΠΑΟΚ, αλλά αφήνουμε και κάτι πίσω να μας θυμίζει και τις όμορφες στιγμές....και μην ξεχνάτε, η κρίση θα τελειώσει σε 3 βδομάδες από τώρα, το αφεντικό μου που είναι "μέσα στα πράγματα" είχε αυτήν την αποκλειστικότητα, στην προσπάθεια να μην με χάσει.Δεν μου υποσχόσουν μία δισκογραφία των The Sound (μαζί με τα Outsiders και τα προσωπικα του Borland-λεφτά ΕΧΕΤΕ) ρε μάστορα? Πιο εύκολα θα με έπειθες να μείνω εδώ και να βουλιάξω μαζί σου.Θα με έκανε βασίλισσα.
Ντίσκο-ντίσκο,Μπεηζάνη.

.

Top Ten bands that you must REALLY hate.

Λοιπόν,θα την δώ σήμερα λίγο μουσικοπατέρας και εκφραστής της άποψης "δεν υπάρχουν κακές μουσικές,μόνο κακές μπάντες" (γκουχου,γκουχου).Έτσι λοιπόν θα κάνουμε ένα τοπ τεν μπαντών που αγαπάμε να μισούμε. 
Noύμερο 1

Έχω δηλώσει πολλάκις την απέχθεια μου πρός τους Μοτορβλάκες, δεν πιστεύω ότι χρειάζεται να επεκταθώ παραπάνω.Σιχαμένη μπάντα,με έναν ψοφόγερο να ξεψυχάει και mid tempo που φέρνουν γαμημένη νύστα.Τέλος.

Νούμερο 2

Η μεγαλύτερη μαλακία που βγήκε ποτέ στην μουσική,ανεξαρτήτως είδους.Όταν ήμουν πιτσιρικάς,έβλεπα παντού "Manowar" και ξαναμανα "Manowar" και προσπάθησα ΠΟΛΥ φιλότιμα,να ακούσω τι σκατά έχουν και τους αποθεώνουν.Δεν μπόρεσα ποτέ.Από μουσική με κάνουν να γελάω (άκου "kill with power-ΚΛΑΙΝ/ΜΑΙΝ),στιχουργικά απευθύνονται σε πλήρως καθυστερημένους μεταλλάδες,στυλιστικά ΓΑΜΗΣΕ ΤΑ με τις γούνες και τις άλλες αρχιδιές,πραγματικά πιστεύω πως αυτοί που έχουν ξεπεράσει τα 20 και ακούν Manowar,κάπου μέσα τους πρέπει να αισθάνονται λίγη ντροπή.Λίγη ρε παιδι μου.Αλλιώς,είναι λοβοτομημένοι.Πάντως αποτελούν σημείο αναφοράς για εμένα.Για να είναι κάποιος μεταλλάς,ΠΡΕΠΕΙ να του αρέσουν οι Manowar.Aλλιώς δεν είναι.Όλα τα γαμημένα κλισέ μέσα σε αυτούς θα τα βρείς.Απίστευτα αστεία μπάντα...

Νούμερο 3

Kανονικά δεν θα έπρεπε να έχω πρόβλημα με αυτούς τους ακίνδυνους παπάρες.Αλλά όλη η τάση γύρω τους,με στυλ "το μέταλ του σκεπτόμενου οπαδού",με κάνει να κλαίω από τα γέλια.Δηλαδή αν οι Queensryche απευθύνονται σε σκεπτόμενους οπαδούς,οι Savage Republic σε τι απευθύνονται??Σε
μεγαλοφυίες?Τρομακτικά γλειώδης pop metal μπάντα,αλλά όχι τόσο μισητή λόγω της ίδιας αλλα περισσότερο για αυτό που πήγαν να την περάσουν.

Νούμερο 4

Mαλάκα μου.Δεν γίνεται να έχεις έστω μια στοιχειώδη σχέση με το ροκ,και να τολμάς να λές ότι "ακούς Βon Jovi".Η πραγματική ντροπή της μουσικής,πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ πόσο παπάρας μπορεί να είναι κάποιος ώστε να πάρει στα σοβαρά την μουσική τους.Μουσική βγαλμένη αποκλειστικά για γυναίκες από 14 εώς 17,και για καραφλογιεγιέδες που το παίζουν "ροκ" στον ελεύθερο τους χρόνο.Απίστευτο πόσα πρόβατα έχουν εδώ στην ελλάδα που προσπαθούν να τους μοιάξουν μουσικά μα και στυλιστικά.Μπορούμε να ευχαριστήσουμε το Σωτήρη Βλακάρο για αυτήν την ευγενική προσφορά στην "Ρόκ" σκηνή.Το Ροκ υποτίθεται ότι πρέπει να είναι επικίνδυνο,αυτοι εδώ οι μαλάκες και οι οπαδοί τους το πιό επικίνδυνο πράγμα που θα έκαναν θα ήταν να περάσουν την γιαγιά τους απέναντι στον δρόμο.

Νούμερο 5

Γελάει όλη η κοινωνία.Η κατάντια του alternative rock τα τελευταία 15 χρόνια δεν έχει τελειωμό,και θα συνεχίσει να έχει ακόμα όσο το παιχνίδι παίζεται σε κατηφορικό γήπεδο.Οι Coldplay είναι οι πρωτοπόροι σε αυτό που αποκαλούμε "Alternative για αυτούς που δεν ακούν Alternative".Nερόβραστοι,γλυκανάλατοι,σιχαμένα ξέκωλοι,είναι η μπάντ που θα ακούσει η Σούλα Κυριαζή από την Επτάλοφο αλλά και η Μαριαλένα Κατακουζηνού από την Κρήνη.Ποτέ το rock δεν ακούστηκε ξανά τόσο ΧΥΔΑΙΑ ακίνδυνο

Νούμερο 6

Nickelback και 3 Doors Down.Δεν μπορούσα να τους βάλω σε ξεχωριστή κατηγορία αυτούς,τους έχωσα μαζί γιατί εκφράζουν ακριβώς το ίδιο πράγμα.Λοιπόν.το grunge ήταν ένα πάρα πολύ καλό μουσικό είδος (άσχετα αν εγώ δεν ακούω καμία μπάντα-το ψιλοχοντροβαριέμαι), το οποίο ξεκώλιασε το poser rock και έστειλε όλους τους κιθαρίστες του κομμωτηρίου στο ταμείο ανεργίας και στην καθημερινή πρωινή εργασία.Αυτοί οι 2 τρόμπες εκφράζουν την κατάρα που άφησε πίσω του το grunge.Άλλες φορές κλέβουν τους Pearl Jam (ανεπιτυχώς),άλλες φορές παραγουν αμερικάνικο ροκ για όλη την οικογένεια,πάντα όμως βρίσκονται στο ποιοτικό στάνταρ του απόλυτου μηδέν.Οι άνθρωποι είναι τραγικοί παπάρες,άνευροι,ευνουχισμένοι,και απευθύνονται αποκλειστικά σε χαζοαμερικανάκια παγκοσμίως ("Αμερικανάκι" δεν είναι εθνικότητα,είναι στάση ζωης!) που συγκινούνται με κλαψομούνικες μαλακίες.Και το ακόμα χειρότερο?Υπάρχει στην ελλάδα μια γενιά "μουσικών" που έχει επηρεαστεί από αυτόυς...και έλληνας,και φλώρος.Όλα τα καλά μαζί....

Νούμερο 7

Θα μπορούσα να γράψω τόμους για να εξηγήσω την αντιπάθεια μου προς τους NoFx.Η πλάκα είναι πως ο πρώτος τους δίσκος μου αρέσει πάρα πολύ,αλλά απο κεί και μετά,όλοι οι γαμημένοι δίσκοι τους μοιάζουν τόσο τρομακτικά μεταξύ τους,που αν ανακατέψεις τα κομμάτια,πάλι το ίδιο αποτέλεσμα θα βγάλεις.Το μίσος μου όμως δεν είναι τόσο μουσικό....οι NoFx ήταν από τις πρώτες μπάντες που ειρωνεύτηκαν την πολιτικη πλευρά της punk σκηνής,ήταν οι πρώτοι μαλάκες που έκαναν το κρύο χιούμορ κανόνα,και ξαφνικά,ξύπνησαν μία μέρα,και κατάλαβαν ότι ο Bush πάει να γαμήσει όλο τον πλανήτη,και αρχίσαν όχι μόνο να γράφουν πολιτικούς στίχους,αλλά και να δηλώνουν πέρα-δώθε πως "οι NoFx ήταν πάντα μια πολιτική μπάντα".Ναι ρε παιδί μου,ίδια κλάση με Oi Polloi ας πούμε.Εκείνο που προκαλεί απορία είναι πως ένας αρχιμαλάκας όπως ο Fat Mike διατηρεί μία τόσο καλή εταιρεία όπως η Fat Wreck,με τόσες αξιόλογες μπάντες (no use for a name,lagwagon,epoxies etc etc) εδώ και 20 χρόνια.Το ακόμα πιο περίεργο είναι πως δεν έχει βγάλει ούτε έναν δίσκο ανάλογα καλό με αυτές τις μπάντες....

Νούμερο 8

H συνεχής ισπανοκαυλίαση των ελλήνων (βλάχων) έπρεπε κάπου να ξεσπάσει.Και βρήκε τους Ska P.Εδω χτυπήσαμε φλέβα σκατού.Η πιό σιχαμένη,ελεεινή και τρισάθλια ska punk μπάντα,με μπόλικους οπαδούς στις Μεσογειακές χώρες.Είχα την "τύχη" να τους δώ και live(φυσικά κούτρα και με ντου).Οι "επαναστάτες" του 20ευρου λοιπόν,εκτός ότι κουβαλάνε μία εντελώς ΠΑΙΔΙΚΗ προσέγγιση στο ska punk (είπε κανείς Operation Ivy?),είναι και η μπάντα που αποτελεί το must του κάθε "επαναστάτη".Ταλαίπωροι Crass,αν βλέπατε σήμερα πως αφήνοντας 2 τζίβες,βάζοντας ένα περικάρπιο Τζαμάικα,και μία μπλούζα Ska p γίνεσαι πραγματικός επαναστάτης,ίσως ποτέ να μην κυκλοφορούσατε το "Christ:The Album".Τόσα χρόνια,τόσες μπάντες που πολέμησαν για την ΣΟΒΑΡΗ πολιτική άποψη του punk,και ήρθαν τούτοι εδώ οι καραγκίοζηδες,να τα σκατώσουν και να τα μπλέξουν όλα μέσα:μπαφονομιμοποιήση,μπανάνες τσικίτα,"αλητεία" αλλά πάνω από όλα ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ.Είναι που είναι σκατά μουσικά,χώσαν μέσα και την πολιτική άποψη της κωλάρας και τα γαμήσαν όλα.Να ναι καλά οι Sin Dios (να αγιάσει και το στοματάκι και το χεράκι τους) που τους διαολόστειλαν.Αν ποτε δείτε καμία αναρχο πανκ μπάντα από Ισπανία μεριά.Ρωτήστε τους για τους Ska P.Θα δείτε πόσο γέλιο θα βγάλουν.


Noύμερο 9

Το nu metal ήταν το μεγαλύτερο σίχαμα που βγήκε ποτέ στην μουσική,ανεξαρτήτως είδους.Μία από τις πιό απαράδεκτες μπάντες που εμφανίστηκαν ποτέ,ήταν οι εν λόγω καραγκίοζηδες.Εξαιρούμε το γεγονός ότι πέρασαν για πρωτοτυπία το καραγκιοζιλίκι με τις μάσκες (μπάντες όπως οι Los Olvidados το έκαναν αυτό πολλά χρόνια πριν,στα 80ς κιόλας),μουσικά ήταν η μεγαλύτερη μπουχέσα που εμφανίστηκε ποτέ.Η αποθέωση του δήθεν,η μουσική υπόκρουση ενός πίθηκα ή εστω πιθηκομούρη με φαρδιά παντελόνια και σπάσιμο μέσης αλα Νικ Γκάλης,μουσική ανυπαρξία και η μπάντα που έκανε χιλιαδες βλαχοαμερικανάκια να πιάσουν μια γαμημένη κιθάρα και να την ταλαιπωρήσουν,αυτην και τα αυτιά όσων τους άκουγαν.Σαβούρες και σκατόμπαζα όπως οι Coal Chamber,Killswitch Engage και λοιπές μαλακίες,σας είμαστε ευγνώμονες για το πόσο γέλιο μας έχετε χαρίσει.


Νούμερο 10

Η τελευταία επιλογή έπαιζε ανάμεσα στους Exploited,Darkthrone,Pantera,Marilyn Manson.Τελικά όμως όλοι αυτοί αποδεικνύονται outsider σε σχέση με τους μάστορες της μαλακίας,Rammstein.Όταν ακούω το εξής "ακούω Ιndustrial και αγαπημένη μου μπάντα είναι οι Rammstein",μου ρχεται να σπάσω τραπέζια πάνω σε κεφάλια.Γαμω την επτάλφα σου γαμώ,οι Throbbing Gristle δηλαδή τι είναι?οι Spk?
Άκουσα και την άλλη παπαριά πρόσφατα:"το industrial δεν είναι μουσικό είδος,ειναι στυλιστικό".Ρε δεν πάτε στο διαόλο λέω εγώ?Βλαχογερμανίζοντας πάνω σε επιληπτικά metal riff δεν κατάφερε ποτέ να γαμήσει κανείς. Αυτό το λέω για αυτούς που πρεμουριάζουν τα μουνέτα ότι δήθεν και καλά ξέρω γω ακούνε Rammstein γιατί ναούμε "Rammstein είναι πολυ μπροστά".Μπροστά είναι μόνο ο κώλος σου ρε στρίγκο,και στον γαμάνε μανάβηδες που ακούνε Saw Throat!

Θ

Greece is certainly not famous for her eclectic taste.

Είσαι έλληνας?Aκούς "ροκ"(ΞΕΡΝΑΩ).ΠΡΕΠΕΙ να παρευρεθείς σε 2 συναυλίες φέτος....Bon Jovi και Manowar.
Αν είναι δυνατόν.Αν είναι δηλαδή ρε πούστη μου.Sold out αμφότεροι!Εγώ ξέρω πως στο σχολείο,αν τολμούσες να πείς ότι ακούς Bon Jovi,το ξύλο πήγαινε σύννεφο,και η φάπα έπεφτε σε ρυθμούς βροχής.Και έχεις και από την άλλη,τους γουνοφορεμένους παπάρες,να μιλάνε για ψωλές,ατσάλια και καυλωμένες παρθένες,και να γεμίζουν αρένες.Αυτά.μόνο στην Ελλάδα φυσικά,ή σε άλλους βλάχους όπως οι Ανατολικοευρωπαίοι.Η χαρά του νεκρομαλάκα και του θείου Αρχίδα...
Battle of the bands για το ποιός θα είναι ο αρχιπαπάρας που θα παίξει support στους Μπον Φλορι.Αν είχα μία μπάντα,πραγματικά θα ΝΤΡΕΠΟΜΟΥΝ να παίξω support σε τέτοιες ΑΡΧΙΔΙΕΣ.Αλλά έχομεν κουλτούρα ώς λαός,είμαστε πολύ "ροκ" ρε παιδί μου....
Ντρέπομαι για την κατάντια της μουσικής φυλής των "ροκάδων" στην χώρα μου.Έχω ακούσει ατάκες όπως "καλα,ακούς ροκ και δεν σου αρέσουν οι μπον τζοβι??".Όχι ρε μαλάκα,δεν μου αρέσουν,ειναι ένα μάτσο σκατα,δεν τις άκουγα αυτές τις μαλακίες ούτε όταν ήμουν 8 χρονών στα παιδικά πάρτυ,και δεν μπορώ να ακούω γαμημένες μπαλάντες,ούτε φλασάτες μαλακίες που μιλάνε για ατελείωτες νύχτες με γαμήσια (έχεις στραβοψωλιάσει ρε Μπον τζοβι,σιγά), ούτε μπορώ να πάρω στα σοβαρα το disposable,corporate rock σας.
Εκεί,να σας παίζει ο Βλακάρος και τα άλλα εμπορικά ραδιόφωνα και να νίωθετε και ΠΟΛΥ ΡΟΚ ΝΑΟΥΜΕ.
Υπήρχαν,υπάρχουν και θα υπάρχουν μπαντάρες οι οποίες δεν έχουν έρθει απο ελλάδα,και ούτε θα έρθουν,λόγω "έλλειψης ενδιαφέροντος".Λογικό,είναι επειδη το ελληνικό κοινό είναι πολυ ψαγμένο ρε παιδί μου,οπαδάρες όλοι.Και δεν περιμένω να έρθει το Χ,Ψ punk συγκρότημα που έχει φανατικό κοινό στο Austin,αλλά ρε διάολε,Wavves,Vivian Girls,Blank Dogs δεν θα μπορούσαν να έρθουν??Και αυτά τόσο άγνωστα είναι??Οι Pennywise έστω,για το γαμώτο,να έρθουν.Δεν έχουν 600 άτομα στην ελλάδα?Αν όχι,αυτό λέει πολλά.
Η χώρα της δισολίας,της περμανάντ,της βλακ μέταλ "κακίας",και του δήθεν...ότι γαμημένο είναι δήθεν,πουλάει τα κέρατα του εδώ.Και όλα αυτά,στην εποχή της υπερπληροφόρησης....

Corporate rock really does SUCK.

Oκ,η παραπάνω φωτό είναι από το πιο κάτω site (ωραία φρύδια-με κλαδευτήρα τα βγάζεις?)
http://www.metalsucks.net/2011/02/08/exclusive-burzum-launches-clothing-line/ 
όπου φυσικά βλέπουμε και άλλα καλόγουστα ρουχαλάκια,για τους οπαδούς του Μπουρνούζ (αλήθεια,κάτι τέτοιο πως τους ξέφυγε?), οι οποίοι ΤΣΙΝΑΝΕ ΚΑΛΕ,και κλαίγονται στα ανά τον κόσμο forum/blogs ότι "Eίναι δυνατόν?ο Γαμωσταυρουμ/Μυστικουμ/Απόκρυφουμ μας ήρωας να γίνεται έρμαιο στα χέρια των απανταχού Bonachero και Zara?"
Για μιά ακόμα φορά,αποδεικνύεται ότι αυτή η μουσική,είναι απλά ένα πιόνι της μουσικής βιομηχανίας,η "ακραία" έφραση που επιβάλλεται με το ζόρι τόσα χρόνια ως η "μοναδική" σε γενιές πιτσιρικάδων οι οποίοι φυσικά έχουν άφθονο χρόνο και χρήμα να ξοδεψουν στα μέταλ σκατά.
Το μέταλ είναι (ήταν μαλλον) σίγουρα καλό,είχε και μπάντες αξιόλογες(από Riot έως Possessed),αλλά όλα αυτα πριν  μπεί στα κόλπα του μάρκετινγκ.Μόλις τα τσιράκια ανακάλυψαν ότι έχει ψωμί,το μετέτρεψαν σε easy revolution (δεν είναι και πολύ δύσκολο να αγοράσεις ένα μπλουζάκι Slayer και να το παίξεις ΜΑΓΚΑΣ ΚΑΙ ΒΑΡΥΣ),και αυτό βεβαίως δεν έγινε μόνο στυλιστικά,αλλά και μουσικά.Το τι αρχιδιά επικρατεί στο μέταλ σήμερα,δεν λέγεται.Καλογυαλισμένες και slicky παραγωγες,τυποποιημένες συνθέσεις,ακόμα και οι πόζες είναι με μοιρογνωμόνιο.Τσιμπάνε τα πιτσιρίκια,"ουαου!Αμον Αμαρθ!Γκρουπάρα!",και μόλις πιάνουν καμία πιο ώριμη ηλικία βαράνε το κεφάλι τους στον τοίχο για τα χαμένα τους νιάτα και λεφτά.
Συναυλιες με 20ε (το λιγότερο έτσι??),larger than life ιματζ,ρε λες να έχουμε φτασει σε εκείνο το οριακό σημείο που είχε έρθει η μουσική βιομηχανία το 1977 και το 1992?Που έπρεπε δηλαδή να βγεί κάποιος,να παίξει ΑΠΛΑ μουσική,χωρίς ιματζ και πόζα,και να σκορπίσει κουβάδες σκατά στους απανταχού ροκσταρς της κωλάρας??
Και παμε να δούμε ένα παράδειγμα.Το πανκ αντίστοιχο του Βουρτζουμη είναι π.χ οι Disorder.Πάρα πολλοι οπαδοί,πολύς λαός να τους γουστάρει,ακραίος πανκ ήχος.Γιατί άραγε η μουσική βιομηχανία δεν την πέφτει σε μία μπάντα όπως οι Disorder και να αρχίζει να τυπώνει κυλοτάκια με το όνομα τους?Για τον απλούστατο λόγο ότι ο πανκ οπαδος δεν είναι πρόβατο,δεν θα αγοράσει ότι του πασάρουν,δεν θα αφήσει την μουσική του να γίνει ΠΟΥΤΑΝΑ και να την ξεκωλιάζει ο κάθε Νιουκληαρ Βλακας.
Όλα αυτά λοιπον καταλήγουν κάπου:Μέταλλοι,μην κλαίγεστε.Σε αυτόν τον εκφυλισμό της μουσικής σας εσείς είστε αυτοί που έχετε την μεγαλύτερη ευθύνη.Για τον απλούστατο λόγο ότι ΕΣΕΙΣ την οδηγήσατε εκεί,εσείς ζητούσατε να παίζεται η μουσική σας στα ραδιόφωνα,σε μαγαζιά,στο ΜΤV.Τώρα,λουστείτε τα...

ΥΓ-Πάντως και αυτός ο πούστης ο Μπουρζουμ(πέρα στο ότι ειναι μαλάκας με περικεφαλαία) παίζει κάτι μαλακίες....να ναι καλά τα μπλακ μεταλ προβατα που τον τρεφουν.Δωστε τους την Μπουρζουμοπετσέτα.

Just Fuckin Around with you.

Δεν αποτελεί μυστικό ότι γενικά,δεν γουστάρω ΜΙΑ ελλάδα και τους έλληνες (βάλτε μέσα και τους γαμωκύπριους).
Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που με έχουν οδηγήσει σε αυτήν την αντιπάθεια.Είναι η σκατοβλαχιά με την οποία αντιμετωπίζουνε κάθε κατάσταση οι έλληνες.
Αλλά ας μην πλατιάσω,ας γίνω πιό συγκεκριμένος,και ας πιάσω ένα ζήτημα το οποίο το έχω φάει στην μάπα,θέλοντας και μη.Και αυτό είναι,οι Γκιαούρηδες μουσικάντηδες,ανεξαρτήτως είδους.
Δεν είναι τυχαίο πως ο κάθε αποτυχημένος μαλάκας κάνει και μία μπάντα,και το παίζει "καλλιτέχνης".Πιάνοντας τον όρο "καλλιτέχνης",έχω να πω σε αυτα τα πουστόζωα πως δεν είναι ούτε κατα φαντασία κάτι τέτοιο,στην καλύτερη είναι μουσικοί.
Ο κάθε μαλάκας λοιπόν,επειδή παίζει 2 διασκευές black sabbath και τρεις τζουτζουκας πρηστ,ξαφνικά ΨΗΛΩΝΕΙ..αποκτάει εκείνο το βαρυμαγκίτικο περπάτημα που ΓΑΜΑΕΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ....ο Ηλίας γίνεται Eliah,ο Κωστας Χατζημασούρης γινεται Kostas Shredder,ο Μάκης Σαμολαδας μεταμορφωνεται σε guitar hero Μac Sam.
Φυσικά,όλα αυτά έρχονται συνακόλουθα με το περπάτημα,το στυλ,την εν γένει συμπεριφορά...δες είσαι μουσικός?Ε ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΕΙΣ.ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΕΙΣ στην κλίκα μας.
Το τραγικό είναι,ότι όλοι αυτοί οι παπάρες έχουν όνειρα και ψευδαισθήσεις ότι θα γίνουν ΡΟΚ ΣΤΑΡΣ και θα βγάζουν και λεφτα από αυτό,παίζοντας μισό ριφφ την μέρα και προβάρωντας μια φορά τον μήνα.
Παραδίδουν και μαθήματα μουσικού αυνανισμού,αμέ.Κάτσε φουκαρά πιτσιρικά να μάθεις από τον μάστορα του είδους με την σφηνωμένη κουρού στον εγκέφαλο πως να ανεβοκατεβάζεις κλίμακες γρηγορότερα από όσο τον παίζεις για τσόντες της Lisa Ann.Kαι όταν με το καλό μάθεις,"τότε θα μπείς και εσύ στην κλίκα μας-χο-χο-χο..."

Ο οποιοσδήποτε no identity μαλάκας,που δεν μπορει να βρεί σχέση,δεν μπορεί να κάνει σεξ,δεν μπορεί να δεχτεί ρε παιδί μου ότι ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΡΧΙΜΑΛΑΚΑΣ ΚΑΙ ΜΙΣΟΣ ΚΑΙ Η ΓΝΩΜΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΙΣΟΠΟΣΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΜΕ ΜΙΑΣ ΧΑΡΤΟΠΕΤΣΕΤΑΣ πάει και χώνεται σε μία μπάντα και το παίζει πρώτη μούρη.Σαφώς,υπάρχουν και οι εξαιρέσεις,αλλά και λίγες είναι,και ξεχωρίζουν πανεύκολα.Είναι συνήθως άνθρωποι που δεν θα σου ΣΠΑΣΟΥΝ ΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ με το πόσο πολύ ΓΑΜΑΕΙ η μπάντα τους,24/24,7/7,365/365.
Ό κάθε ΛΑΚΗΣ πάει και κάνει μία Cover band,την βαφτίζει και "Ροκ"(ενώ παίζει σκατομέταλ),και προσπάθει μέσω διασκευών σε γλειωδίες (από lady gaga ως helloween) να γίνει μάγκας με αρχίδια άλλων,μιάς και οι δικές του συνθέσεις (αν ποτέ μπορέσει να γράψει) θα είναι είτε αστείες αντιγραφές είτε αρχιδιές για να γελάει ο κόσμος.
Έχεις από την άλλη τον Μίλτο από την Ταραχώδη Συμπλοκή.Φουλ το ραφτό mob 47,"μάγκα μας τσέκαρες?πάρε το σπλιτάκι μας με τους Dibedibedideday από την Παταγονία,γαμάνε και αυτοί λέμε".Πας μετά εσύ το λάχανο,το αγοράζεις,το ακούς ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ,και το συμπέρασμα είναι το ίδιο με αυτό των προηγούμενων 400 ελληνικών "ΚΑΡΑΤΡΟΥ ΟΜΩΣ Ε?" punk μπαντών.Ξεπατίκωμα ήδη γνωστών μπαντών.Αν πραγματικά έπαιζαν μπροστά σε κανένα σοβαρό κοινό προς Αμερική μεριά το γέλιο θα έρεε άφθονο.Αλλά ξέχασα,ειναι ΤΡΟΥ ρε παιδί μου....

Το καλύτερο όμως είναι άλλο.ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ δουλεύουν στο στουντιο.5 μήνες ρε μάγκα τι στον πούτσο ηχογραφείς?Και πάντα το αποτέλεσμα είναι το ίδιο,πεζό,λίγο και βαρετό.Και η διεθνής καταξίωση θα έρθει στο επόμενο δίσκο,ο οποίος σωστά μαντέψατε!θα βγεί σε άλλα 5 χρόνια από τώρα!

Ελάχιστα άτομα και μπάντες έχω συναντήσει που να είναι down to earth,που να παίζουν απλα για να γουσταρουν (και οχι για να βγαλουν γκομενα),που να ειναι και αφοσιωμενοι οπαδοί της μουσικης που ακουν και παιζουν,που να αναπνεουν αυτη την φάση με όλη τους την ζωή.Bullets,Frantic Five,Anti Mob κάποια παραδείγματα που υπάρχουν και σήμερα.Αλλά αυτοί,δεν σπάνε αρχίδια.Δεν πουλάνε μούρη.Δεν το παίζουν έξυπνοι.Μιλάνε σε όσους τους απευθύνουν τον λόγο,και δεν το παίζουν ντίβες στυλ "ο τραγουδιστης μας δεν δίνει συνεντευξεις επειδή είναι πολιτική της εταιρείας".Αλλα ξέρετε κάτι?Αυτοί δεν τρέφουν απατηλά ροκ εν ρολλ όνειρα,πουτάνες και σαμπάνιες.ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΝ και παίζουν.Δεν αντιμετωπίζουν την μουσική τους σαν την βιοποριστική τους πουτάνα,αλλά σαν μέσο εκτόνωσης και εκφόρτισης συναισθημάτων.Έχει δεί κανείς από τους shredders,posers αρχιπαπάρες π.χ τους Bullets ζωντανά?Αν τους έβλεπαν,θα πάθαιναν σοκ με ένα μάτσο 40αρηδες να τα ΣΠΑΝΕ,και μετά όλοι αυτοί οι σοβαροφανείς γατούληδες (που κάθονται στην σκηνή σαν αγγουρια και με ταχύτητα κινήσεων σκίαχτρων)θα μπορούσαν απλά να ΠΑΡΑΙΤΗΘΟΥΝ ρε παιδί μου,να γυρίσουν στην daily job και να πούνε:

ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΡΟΚ ΣΤΑΡΣ.

Lemmy Kilmister-A legend or a foe?

sΚαι τώρα,ήρθε η στιγμή να αυξήσω τις λεγεώνες των εχθρών μου σε εκατοντάδες χιλιάδες.....

Είναι αλήθεια.Από τους Motorhead μου αρέσουν 10-12 τραγούδια.Όχι παραπάνω.Δεν μπορώ να εντοπίσω τι ήταν αυτό που μου την έσπαγε πάνω τους.Να ήταν η βλαχοροκιά?Τα τραβηγμένα mid tempo κομμάτια που βαριόμουν την ζωή μου?Η φωνή του Lemmy που μου θύμισε έναν  γέρο στην γειτονιά μου ενώ άφηνε τον επιθανάτιο ρόγχο του?Πραγματικά,δεν ξέρω τι είναι αυτό που πάντα με έκανε να τους βλέπω ώς μία αδιάφορη μπάντα.

Η πλάκα είναι πως μου αρέσουν μπάντες που έχουν επηρεαστεί άμεσα από τους Motorhead.Οι Zeke,GBH,Voivod,Battalion of Saints,Blitz.Αλλά αυτές οι μπάντες δεν είχαν ούτε βλαχοροκιά,ουτε έναν ημιθανή να τραγουδάει,ούτε mid tempo που σε έπιανε σπαρίλα.Just the basics.

H αλήθεια είναι πως μου την έσπαγε απίστευτα ο Lemmy.Σε όλα του.Στην δήθεν μαγκιά που πουλούσε,στο βλαχοχουλιγκανιλίκι (ένας μόνο από τους Cockney Rejects αρκεί για να σου κάνει τον κώλο σουβλάκι),αλλά κυρίως το γεγονός ότι ήταν ο μεγαλύτερος πιανόλας,και ο μεγαλύτερος hipster που υπήρξε ποτέ στην ιστορία.Ναί,σωστά διαβάζεις.

Ξεκίνησε σαν χίππης στην δεκαετία του 60.Την δεκαετία του 70 συνέχισε να είναι χίππης ώσπου την είδε πανκ.Έπειτα,χέβυ μέταλ (αμήν).Πιό μετά,Ροκ εν ρόλ.Ξανά πίσω στο χέβυ μέταλ και ξανά πίσω στο ροκ εν ρολ,που εξάλλου είναι ο πιο απροσδιόριστος όρος.
Κολλητιλίκια με μηχανόβλακες τσοπερόβλαχους,με μεταλλάδες,με πανκς,με ροκαμπιλια,με ότι σκατα θέλεις,αρκεί ρε παιδί μου να ακόυγεται το όνομα των Μοτορβλακέντιων.
Έτσι λοιπόν,έφτασε στην θέωση και πλέον θεωρείται η μεγαλύτερη "ροκ εντ ρολ" μορφή παγκοσμίως εν ζωή.
Άνθρωποι που ΟΡΙΖΟΥΝ το ροκ εν ρολ,όπως ο Fred και η Toody Cole,όπως ο Greg Sage,με καριέρες που ξεκινάνε από το 1960 και συνεχίζουν μέχρι σήμερα,που κινούνται στην underground σκηνή με πάθος,με εκπληκτικές μουσικές και στίχους (και όχι "αντιο τσουλα αντιο"),είναι από άγνωστοι έως απαξιωμένοι.Λογικό,αυτοί δεν έγιναν ποτέ εξώφυλλο στο Metal Hammer και δεν κυκλοφόρησαν δίσκο στην Spv.

Εκείνο όμως που πραγματικά ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ σε αυτό το γέρικο ψοφίμι είναι το "κολλημα" του με τον Β Παγκόσμιο,ή να το πω καλύτερα η πολεμοκαυλίαση που έχει....πιστεύω πως αν βλέπαμε μια οποιαδήποτε μπάντα με μπλουζάκια Totenkopf,με Iron Cross γερμανικής εποχής και με κράνη των SS θα την βαφτίζαμε για πλάκα ως φασίστες.Τον lemmy όμως όχι ε?Ε βέβαια,έχει το άβατο αυτός...άσε που είναι "συλλέκτης" και τίποτα παραπάνω....Το γεγονός ότι είχε πάρε δώσε με φασίστες bikers/choppers και με τον Ian Stuart Donaldson?έλα μωρέ,στις παλιές μέρες όλοι ήταν φίλοι με όλους....Αλλά o Lemmy έστειλε και στεφάνι στην κηδεία του αρχιμαλάκα που ίδρυσε το Blood and Honour.Σωστά?
Εγώ ξέρω πως αν ένας φίλος μου ήταν οκ,γινόταν φασίστας,θα έτρωγε όχι μόνο πούλο από εμένα,αλλά και μερικά κλωτσομπούνια για παραδειγματισμό.Και στην κηδεία του,ένα τσουβάλι σκατά θα άφηνα επάνω στο τάφο του,και όχι στεφάνι.
Αλλά ξέχασα.O Lemmy είναι υπεράνω όλων.Είναι ο θεός ο ίδιος.Και την μάνα σας να σκοτώσει,ο Lemmy είναι μωρέ,δικαιολογείται.
Πρόβατα των Motorhead,Τσίρκο του ροκ εν ρολ.

Record buyers are not suckers.

Παραφράζοντας τον τίτλο του δίσκου των Poison Idea (Record collectors are pretentious assholes),θα μιλήσουμε για την αγορά δίσκων και το downloading γενικώς.
Το downloading δεν είναι κατακριτέο.Εξάλλου,είναι καλύτερα σίγουρα να ακούς έναν δίσκο πριν τον αγοράσεις-δεν λέει να πέφτεις σε φόλες πλέον καθόλου,δεν μας παίρνει και οικονομικά...
Αλλά,
Αν το downloading γίνει αυτοσκοπός,και όχι μέσο προώθησης μουσικής (με σκοπό την μελλοντική αγορά) τότε έχουμε πρόβλημα.Και το πρόβλημα αυτό βρίσκεται στην D.I.Y σκηνή και όχι στο mainstream.
Δεν μου καίγεται καρφί για τους κάθε βλάκες Killswitch Engage και τους κάθε παπάρες Dropkick Murphys-αυτοί έχουν τις πάμπολες πωλήσεις τους και δεν τους καίγεται καρφάκι για το αν 100.000 άτομα κατεβάσουν τους δίσκους τους και δεν τους αγοράσουν καν.
Η D.I.Y σκηνή όμως?Μπάντες που τυπώνουν με στερήσεις 1000 κόπιες αυτοχρηματοδοτούμενες και βλέπουν τις 700 να κάθονται (και αυτό ενώ είναι και καλές μπάντες ταυτόχρονα),distro να κλείνουν το ένα μετά το άλλο (παρά τις πολυ χαμηλές τιμές που έχουν,βλέπε Sound Idea Distribution),δισκάδικα εξειδικευμένα  (και όχι σούπερ μάρκετ φάση Μετρόπολις) να βαράνε διάλυση επειδή πλέον όλοι προτιμούν να κατεβάσουν και όχι να στηρίξουν.
Σύμφωνοι,δεν υπάρχουν λεφτά.Για δίσκους όχι,αλλά για μπύρες,μπάφους,ρουχαλάκια υπάρχουν πάντα ε?Το punk και το hardcore είναι τόσο σημαντικά και έχουν διατηρηθεί μέσα στο πέρασμα των ετών,γιατί είχαν απλά ένα σπουδαίο χαρακτηριστικο:Κάθε μέλος της σκηνής έπαιρνε αλλά και έδινε μέσα στην σκηνή,από αυτήν και για αυτήν.Αυτό το πράγμα τείνει να εκλείψει,μιάς και πλέον αντιμετωπίζονται σαν ευκαιριακές πουτάνες.Κάνει ο καθένας την πλάκα του,δεν στηρίζει,δεν δίνει αγάπη,και μόνο παίρνει:εμφάνιση,μαγκειά,πόζα,"εναλλακτική" ιδεολογία.
Έτσι λοιπόν κανένας σχεδόν στην ελλάδα δεν αγοράζει δίσκους και δεν στηρίζει,γιατι πολύ απλά το τσάμπα είναι τρόπος ζωής.Κόψε ρε μάγκα και δώσε 10-15ε τον μήνα σε κάτι που αγαπάς.Δεν είναι τόσο ακριβοί οι δίσκοι.
Και για του λόγου το αληθές,οι κάτοικοι Θεσσαλονίκης (και όχι μόνο) μπορούν να τσεκάρουν το παρακάτω εξαιρετικό δισκάδικο που βρίσκεται στην Ροτόντα.Τιμές εξαιρετικές (τίποτα δεν ξεπερνάει τα 17ε),και το παλικάρι που το έχει το δουλεύει πραγματικά με μεράκι.Έλα,μην είσαι τσίπης!Αν λες ότι γουστάρεις punk και hardcore (και όχι μόνο),επισκέψου το...

http://www.facebook.com/#!/profile.php?id=100001630704656

The Crisis

Έρχεται εκεί που δεν την περιμένεις.Αλλά έρχεται.Οι φίλοι σου μετατρέπονται όλοι σε μηχανές παραγωγής χρήματος,το παιδικό τους χαμόγελο έχει σβήσει και έχει αντικατασταθεί από το άπληστο γέλιο,εκεί που είχες να εμπιστευτείς όλο τον κόσμο ξαφνικά έχεις δυσκολία να εμπιστευτείς ακόμα και τον ίδιο σου τον εαυτό.

Τι παθαίνουν οι άνθρωποι μόλις πλησιάσουν τα τριάντα?Γιατί άραγε τους φαίνονται όλα μουντά,θολά και μονότονα?Γιατι οι ίδιοι μετατρέπουν την καθημερινότητα τους σε μία ατέρμονη αποστείρωση?Ερωτήματα που θα μένουν πάντα αναπάντητα για όλους εμάς που νιώθουμε μέσα μας παιδιά.

Είναι αλήθεια.Ο άνθρωπος καθως πλησιάζει σε αυτήν την ηλικία γίνεται όλο και πιο οπορτουνιστικός,όλο και πιο άπληστος,όλο και πιο αδιάφορος για τους γύρω του.Το βλέπω κάθε μέρα πλέον,στους φίλους μου,σε ανθρώπους που συμπαθούσα,στον δρόμο καθώς περπατάω.Βιαστικό βήμα,σκυθρωπό βλέμμα,αδιάφορες κινήσεις.

Γιατί χάνεται το πάθος για ζωή?Γιατί στα 30 σου φαίνονται όλα όσα έκανες στο παρελθόν ως αστεία?Γιατί κάποιοι ντρέπονται για το παρελθόν και το διαγράφουν μονοκονδυλιά?Δεν ζούσαν τότε?Δεν ερωτευόντουσαν?Δεν επικοινωνούσαν?Πλέον όμως ούτε ερωτεύονται,ούτε επικοινωνούν…

Ίσως να φταίει ότι αντιμετωπίζω το χρήμα σαν κάτι που απλά θα με βοηθήσει να περάσω όμορφα την ζωή μου.Δεν είναι προτεραιότητα για εμένα να αποκτήσω ακριβό αυτοκίνητο,ούτε την σούπερ γαμαουα ηλεκτρική συσκευή.Είμαι ευτυχισμένος με αυτά που έχω,και δεν είμαι ευτυχισμένος επειδή τα έχω,αλλά επειδή μπορώ να τα χαίρομαι.Οι περισσότεροι όμως γύρω μου χολοσκάνε. «Λεφτά,να πάρω αυτό/εκείνο,το άλλο-αυτό θα με έκανε ευτυχισμένο».Ε εγώ και 100.000.000 ευρώ να αποκτούσα δεν θα ήμουν ευτυχισμένος αν δεν ήμουν καλά μέσα μου.Όμως σε αυτήν την ηλικία,όλοι θεωρούν πως πρώτος σου στόχος θα έπρεπε να είναι να αποκτήσεις τα οσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα.

Η επιλογή της εργασίας γίνεται με βάση συνήθως αυτό.Τα χρήματα.Για αυτό καταντούν όλοι αγχωτικοί,νευρικοί,ψυχωτικοί.Είναι 30 χρονών και το μόνο που τους νοιάζει είναι να έχουν και να δείχνουν ότι έχουν χρήματα.Σιχαίνομαι τις περισσότερες εργασίες,και έχω κάνει πάρα πολλές μέσα σε αυτά τα χρόνια.Σέρβις,μπάρμαν,μπεημπησιττερ,πορτιερης,υποδοχή, ταμείας,γραμματέας,αφισσοκολλητης,φυλλάδια,τηλεφωνητής,πλασιέ,dj,καθένα από αυτά μου έτρωγε μέρα με την μέρα την ψυχή.Μου τσάκιζε την ψυχολογία.

Θα ήμουν όμως πολύ ευτυχισμένος αν μπορούσα να γράφω όλη μέρα για μουσική,να μιλάω για τους Wipers,να νοικιάζω σανίδες του σέρφ τις οποίες θα κατασκεύαζα εγώ,να διαβάζω βιβλία και να γράφω για αυτά,να τα αναλύω μέχρι τέλους,να βλέπω ταινίες και να τις κριτικάρω,να κάνω roller blades ατελείωτες ώρες κάτω από τον ήλιο και να μαθαίνω σε παιδάκια πώς να πατινάρουν.

Δεν θα αισθανόμουν όμορφα αν με έβαζαν σε ένα φιξαρισμένο πακέτο «γραβάτα-κοστούμι-μοκασίνι» και έπρεπε κάθε μέρα να πουλάω τον εαυτό μου με ψεύτικα χαμόγελα,ψεύτικες φιλίες,ψεύτικες αγκαλιές.Δεν θα άντεχα μια πλαστικοποιημένη ζωή,δεν θα άντεχα να γίνω ότι έχουν γίνει οι περισσότεροι φίλοι μου:Ανιαρός Μεσόκοπος.Να φάμε,να δούμε τον κώλο της γειτόνισσας,να κοιμηθούμε 12 νταν γιατί αύριο η απόδοση μας θα είναι χαμηλή,να ζηλέψουμε τα κουρτινόξυλα του ξαδέρφου,να βάζω πάνω από όλους και από όλα την πάρτη μου και τα φράγκα.Να βάζω πάνω από τον άνθρωπο που αγαπώ την καριέρα μου.
Χέστηκα για την «καριέρα» μου.Σπάνια στην ζωή αγαπάς,κάποιοι άνθρωποι μπορεί και ποτέ.Καριέρα μπορείς να κάνεις όποτε θέλεις,αρκεί είτε να αγαπάς αυτό που κάνεις,είτε να το μισέις/να σου είναι αδιάφορο και να μετατρεψεις την ζωή σου σε ένα παγόβουνο,το μυαλό σου σε έναν άκαμπτο οργανισμό και την ύπαρξη σου σε μία γκρίζα κινούμενη μάζα.

Ακόμα και τώρα,θα χαιρόμουν πάρα πολύ αν ένας φίλος μου μου έφερνε δώρο μία Kinder  έκπληξη αντί για μία γραβάτα.Grow old,not up.